امام صادق عليه السلام مىفرمايد : پيرمردى را در قيامت حاضر مىكنند ، سپس پروندهء او را به دستش مىدهند ، پرونده به صورتى است كه مردم آن را مىبينند و در آن جز بدىهاى او را نمىنگرند ؛ اين برنامه به طول مىانجامد تا پيرمرد به حضرت حق مىگويد : امر مىكنى كه مرا به آتش ببرند ؟ خطاب مىرسد : اى پيرمرد ! من حيا مىكنم كه تو را عذاب كنم در حالى كه در دنيا براى من نماز خواندى ، اى ملائكهء من ! بندهء مرا به بهشت ببريد « 1 » . اين عبد مسكين و شرمندهء مستكين و افتادهء ناتوان در مقام مناجات با حضرت قاضى الحاجات چنين عرضه داشته‌ام : اى كرمت ياور افسردگان * زنده به يادت دل دل مردگان تيره شبم نور تو روشن كند * خاك مرا عشق تو گلشن كند اى تو شفاى دل مجروح من * پاكى جان منى و روح من هست دو دستم به گدايى دراز * سوى تو اى با كرم بىنياز چشم اميدم به كرامات توست * روى دلم سوى عنايات توست روشنى ظلمت دل نور توست * دل كه ز الطاف تو مخمور توست هست به درگاه تو فرياد من * لطف تو گيرد ز عدو داد من صاف‌تر از آينه كن جان من * جان من و مذهب و ايمان من باز كن از عشق درى بر دلم * تا كه شود مهر رخت حاصلم روز و شبم مونس و همدم تو باش * راه نجات از الم و غم تو باش خاك درت بستر جان من است * مرحمت و لطف تو خوان من است

--> ( 1 ) - الأمالى ، شيخ صدوق : 37 ، المجلس العاشر ، حديث 2 ؛ روضة الواعظين : 2 / 498 ، مجلس فى ذكر القيامة ؛ بحار الأنوار : 79 / 204 ، باب 1 ، حديث 4 .